ما مرغ اسيريم و پريدن هوس ما

تنهايي دوران همه جا پيش و پس ما

قلبي نشکستيم و جفايي ننموديم

هر لحظه ولي جور و جفا ، هم نفس ما

در بغض ترک خوردهء ما عشق نهان است

ماييم و همين مهر و وفا ، دادرس ما

افسانهء بودن همه را صحبت عشق است

اين کفر پرستي نبود خار و خس ما

بر شب شده گان نغمهء بيدار نخوانيد

صبحيم و همين روشني روز ، بس ما

دل از ورق اينه اسرار خدا گفت

گنج ازلي خفته ز خک نفس ما

در گردش اين کون و مکان راز بزرگي ست

درياب ، که بازيچه پرستي قفس ما

ما در ره معشوق سر و جان نشناسيم

اين بي سر و پايي همه جا خويش وکس ما

پرواز امير از پي آهنگ خدا بود

ما مرغ اسيريم و پريدن هوس ما

مي شود بهار شد ، شکوفه شد، ترانه شد

چون بنفشه ها هميشه جاودانه شد

همرديف ياس ها ، اقاقي يا و لاله ها

سبز شد شکوفه زد چو خنده بي بهانه شد

جار زد ، ميان برگهاي پر نشاط باغ

مهربان تر از کبوتر زمانه شد

غصه را درون قصه ها قلم کشيد

طرح سادهء سرود عاشقانه شد

در هجوم جنگها و سنگها و بنگها و ننگها

نغمه شد، بهانه شد، سرود شد، جوانه شد

يک دريچه شد به سوي خندهاي بي فريب

دل فريب تر ز ساز هاي بي ترانه شد

مي شود سرود سبز سيب سرخ سرد را

گاز زد ، ميان کوچه ها روانه شد